BIÐSTOFA TAUGANNA
Vegna “ástands” míns hef ég leitað mikið til læknis undafarnar tvær vikur. Ég fer nú yfirleitt aldrei til læknis nema eitthvað mikið sé að vegna mikillar læknafóbíu og ég tala nú ekki um til kvennsjúkdómalæknis. Um ótta minn gagnvart kvennsjúkdómalæknum er held ég rakin til þess þegar að ég var 16 ára, nýbyrjuð að stunda kynlíf og hitti hinn 70 ára kvennsjúkdómalækni móður minnar sem að bað mig um að afklæðast í miðri læknastofunni og glenna mig svo upp. Ég hét sjálfri mér því að fara ekki til þessa manns núna 6 árum síðar og pantaði mér tíma hjá öðrum á Domus medica. Ég átti tíma klukkan fimm. Átti að mæta í vinnu klukkan sjö. Ég var látin bíða í klukkutíma frammi þar til nafn mitt var kallað upp. Taugarnar heldur vel þandar. Tveim vikum seinna var ég boðuð aftur. Átti tíma klukkan sex.
Klukkan varð korter yfir sex.
Hálf sex.
Korter í sjö.
4 konur komu og fóru á meðan ég beið. Klukkan sjö þegar að hann var bjóða 5 konunni inn á undan mér sem að hafði by the way komin fimm mínútum áður hóf ég upp raust mína ekki sátt. Hafði þá ekki verið gleymt að setja nafnið mitt inn en hann var nú samt það elskulegur að hann kippti mér inn.
Mig leikur hugur á að vita hvers vegna maður pantar tíma á svona læknastöðum? Í þau fáu skipti sem að ég hef farið þarf ég undantekningarlaust að bíða í góðan tíma. Að þurfa að bíða í fimm til tuttugumínútur get ég skilið en 60 mínútur er fullmikið.
