Sónar

Þetta verður bara stutt færsla fyrir þá sem að eru erlendis og ekki er hægt að ná í. Ég var að koma úr sónar sem að gekk svona glimmrandi vel. Allt var á sínum stað, leit vel út og barnið hreyfði sig endalaust. Ljósmóðirinn sagði örugglega 1000 sinnum “Ji, það er bara alltaf verið að hreyfa sig.” Duglegt barn þarna á ferð. Ég bauð pabba og mömmu að koma með og Sóley litla systir vildi endilega koma með svo að ég var með hjörð af fólki með mér.

Ég hafði verið með í maganum í tvo daga var svo spennt að fá að vita hvort kynið barnið væri, en þegar að uppi var staðið og ég var komin á bekkin og þessu kalda geli skellt yfir magan á mér, skipti það allt í einu engu máli. Það eins sem að skipti máli var að barnið mitt væri heilbrigt. Og þegar að ljósmóðirinn átti erfitt með að finna nýrun fékk ég fyrir hjartað þar sem að Hugi bróðir fæddist nýrnaveikur. En loksins róaðist krílið og leyfði henni að ná góðri mynd af pínulitlu nýrunum sínum. Þegar að allt var komið þá mundi ég eftir því að barnið er víst annað hvort hann eða hún. Pheobe eða Pheobo. Og þá sást þessi fíni spotti sem að segir okkur að þetta sé strákur.

Núna er ég farin að klára að pakka því að á að vera mætt upp á völl eftir 2 tíma.

valda grænmetisætur meðgöngumóðu?

 

Sápukúlur … 

Undanfarið hef ég mikið heyrt minnst á eitthvað sem að kallast ‘Pregnancy brain’ eða meðgöngumóða. Ekki veit ég hvort þetta er raunverulegt fyrirbæri eða hvort þetta séu aðeins sögusagnir. Meðgöngumóða er eitthvað sem að konur geta fundið fyrir á meðgöngu. Gróflega lýst þá er þetta tap á skammtímaminninu. Ég hef ekki fundið fyrir minnisleysi ennþá en ég hef fundið fyrir skertri rýmnisgreind. Ég geri mér semsagt ekki almennilega grein fyrir því hve stór bíllinn minn er, hvar glasið er á borðina svo eitthvað sé nefnt. Nei, ég hef ekki klesst bílinn minn. En mér tókst að hella heilum Swiss mocca yfir mig, töskuna mína og peysu á Oliver á miðvikudaginn var. Einnig var ég næstum því búin að keyra ofan í holuna á Smurstöðinni þegar að ég fór að láta smyrja bílinn. 

Jafnvægisskynið er líka eitthvað orðið slappt þar sem að ég þarf yfirleitt nú til dags að halda mér í eitthvað þegar að ég stend. Og ég tala nú ekki um bragðskynið en ég held að ég gangi með grænmetisætu. Kjöt get ég varla komið ofan í mig því mér verður svo óglatt af því. Salt og krydd er bannað líka sem að er erfitt þar sem að ég salta og krydda matinn minn óhófelga mikið. Og kál, grænmeti og ávextir er orðið eitthvað sem að ég fæ ekki nóg af. Kínakál, ferskjur, lambahagasalat og gúrka. Nammi. 

Ég hef nú ekki fundið mikið fyrir miklum skapbreytingum nema það að ég er kátari ef að eitthvað er. Ég átti samt erfitt með mig um daginn þegar að mér fannst alveg agarlegt hvað kúlan mín er lítil, og að ég skyldi ekki vera farin að finna hreyfingar. Eftir knús frá Rúnari mundi ég eftir því að ég bað til æðri máttarvalda um að kúlan mín og barnið yrðu lítið og að hreyfingar ættu að fara að koma bráðlega. Og það leið ekki langt þangað til að þær fundust því sama kvöldið þegar að ég lagðist upp í rúm byrjaði litla grænmetisætan að sparka. Og hefur verið dugleg við það siðan. Er ein skrítnasta tilfining sem að ég hef fundið. 

Á morgun er vika í sónar og England. Ég get ekki beðið. Einnig á morgun fæ ég að sjá hana Ingibjörgu mína sem að var að koma heim frá Slóveníu. 

Hér er smá mynd í lokin sem að var tekin á laugardeginum þegar að ég og Rúnar kíktum í smá labb niður í miðbæ Hafnarfjarðar og keyptum okkur pylsur. 

 

Nammi nammi pylsa

Endurskoðun framhaldsskóla

Ég mæli með því frá og með þessum degi að í framhaldsskóla eigi að vera kennt hvernig gera eigi skattskýrslu og hvað verkalýðsfélög eru og til hvers, við borgum hluta launa okkar til þeirra. Ég er búin að brenna mig illilega á að hafa ekki þessa þekkingu. Ég er bara svo heppin að hafa tengdamömmu sem að passar upp á rétt sinn og annara. Rugl. Ég ætla að gerast endurskoðandi.

Að fá vinnu gengur ekki neitt. Ég er búin að sækja um allstaðar sem að mér dettur í hug nánast. Í frítíma mínum er ég farin að leysa sudoku af miklu kappi og ferð okkar hjúanna til Engilsaxlands er plönuð fram í fingurgóma í 5 lita kerfi. Að vera svona athafnalaus er ekki fyrir mig.

Einnig hafði ég þá ánægju að ná mér í kýli á rófubeinið. Já þú last rétt. Rófubeinið. Svo að ég var 3 daga í röð upp á heilsugæslu, með rassin út í loftið, að láta stinga og kreysta safan úr. Í dag er ég orðin góð, en á tímabili gat ég ekki setið á afturendanum vegna sársauka. Alls staðar er verið að segja já þú ert ólétt, en gaman. Njóttu þess. Og líka í “fríi”. En yndislegt. Getur bara notið þess smá að vera til. Ég hef aldrei litið á ógleði, svefnleysi, dofa, kýli, læknisheimsóknir og að eiga engan pening, sem frí. Og ég mun aldrei líta á það sem frí.

16vi og 3da

*myndin hér að ofan er fyrir þá sem að eru erlendis og sjá ekki “stóru” bumbuna mína.

og.. hvaða dagur er á sunnudaginn.. humm??

Stæði fyrir vanfærar konur

Ég fór í Ikea um daginn til að kaupa gestarúm. Það er alveg ótrúlegt hvað það er alltaf mikið af fólki í Ikea þrátt fyrir allt sem að er að gerast í fjármálaheiminum. En þar sem að ég hringsólaði í leit að stæði sá ég bunka af stæðum fyrir fatlaða. Gott að blessað að hafa stæði fyrir fatlaða en þetta er eini staðurinn þar sem að ég hef aldrei séð bíl á, sama hve mikið er að gera. Hinu megin við fötluðu stæðin, er böns af stæðum fyrir fólk með barnavagna og börn. Sniðugt líka. En hvers vegna í ósköpunum er ekki stæði fyrir óléttar konur. Væri mjög praktískt að hafa nokkur þannig nálægt dyrunum. Eða segi ég þetta kannski bara af því að ég er ólétt?? Ég sé allavega merkið fyrir mér. Óléttur óliprik.

1. júlí verður mikill og skemmtilegur dagur í mínu lífi og Rúnars. Því þann dag fáum við að vita kyn barnsins okkar, og seinnipart dags munum við fljúgu til Engilsaxalands. Spennan er í hámarki, enda langt síðan að frökenin hefur stigið upp í flugvél. Ég er annars að verða félagslega þroskaheft, svo að ég auglýsi eftir félagskap. Megið senda auglýsingar hingað inn í commentakerfi wördpress pakkans.

15 vikur….

Sveitarsæla

Ég og Rúnar kíktum í sveitina um helgina og mikið var það yndislegt að komast frá borginni. Þessi yndislega tilfining sem að grípur mann þegar að maður stígur út úr bílnum og maður heyrir.. ekkert. Það er þessi yndislega þögn. Og að vakna á morgnanna við hrossagaukinn. Ómetanlegt. Svaf reyndar ekkert rosalega vel þar sem að Rúnar ætlaði að vera svo góður við mig að slökkva á ofninum. En í myrkrinu hafði hann óvart sett hann á fullt og við vöknðum nær dauða en lífi úr hita 2 tímum seinna. Ég rétt náði að teygja mig til að slökkva á ósköpunum.

Fyrir þá sem að ekki vita þá er lítil barn að vaxa í mallanum á mér og því virðist líða afar vel þar. Mér aftur á móti líður ekki eins vel. Öll frekar illa haldin af þessu sem að er meðal annars ástæðan fyrir því að ég hætti á leikskólanum. En þetta hlýtur nú að fara að lagast.

Svo verð ég líka að fá að monta mig af fallega manninum mínum. Hann er semsagt að útskrifast næsta föstudag og þá tvöfalt. Stúdent af félagsfræðibraut og húsasmiður.

Jæja.. 12v og 6dagar

Kassaaugu

Að vinna á leikskóla er yndislegt þó að það sé mun erfiðara en mig grunaði. Það sem að er sagt við þau hefur bein áhrif. Þegar að ég var í vinnuskólanum sagði ég frá nokkrum skemmtilegum hlutum sem að unglingarnir höfðu sagt yfir sumartíman. Mig langar að hafa nokkur svona skemmtileg hérna líka, nema frá mun yngri meðlimum.

Stundum er í boði að fá að fara í tölvuna og fara í svona uppbyggilega leiki. Nokkrir krakkar voru þar þar til að komið var að hádegismat. Þá mæti ég 6 krökkum saman inn á klósetti í speglinum að skoða í sér augun. “Ég er ekki enn komin með kassaaugu. ” “Þú ert smá komin með kassaaugu.”

Við matarborðið fékk mjög krúttlega spurningu. “Ert þú mamma?” Ég brosi bara og er ekki alveg viss hvað ég á að segja. “Ertu að spyrja hvort að ég eigi lítið barn?” “Já.” “Ég er með lítið barn í maganum.” “Nei. Ef að þú ert með lítið barn í maganum þá verður maður feitur.” Þetta var undirstrikað með því að búa til stóra kúlu á maganum á sér.

Þau eru alveg yndisleg.

BIÐSTOFA TAUGANNA

Vegna “ástands” míns hef ég leitað mikið til læknis undafarnar tvær vikur. Ég fer nú yfirleitt aldrei til læknis nema eitthvað mikið sé að vegna mikillar læknafóbíu og ég tala nú ekki um til kvennsjúkdómalæknis. Um ótta minn gagnvart kvennsjúkdómalæknum er held ég rakin til þess þegar að ég var 16 ára, nýbyrjuð að stunda kynlíf og hitti hinn 70 ára kvennsjúkdómalækni móður minnar sem að bað mig um að afklæðast í miðri læknastofunni og glenna mig svo upp. Ég hét sjálfri mér því að fara ekki til þessa manns núna 6 árum síðar og pantaði mér tíma hjá öðrum á Domus medica. Ég átti tíma klukkan fimm. Átti að mæta í vinnu klukkan sjö. Ég var látin bíða í klukkutíma frammi þar til nafn mitt var kallað upp. Taugarnar heldur vel þandar. Tveim vikum seinna var ég boðuð aftur. Átti tíma klukkan sex.

Klukkan varð korter yfir sex.
Hálf sex.
Korter í sjö.

4 konur komu og fóru á meðan ég beið. Klukkan sjö þegar að hann var bjóða 5 konunni inn á undan mér sem að hafði by the way komin fimm mínútum áður hóf ég upp raust mína ekki sátt. Hafði þá ekki verið gleymt að setja nafnið mitt inn en hann var nú samt það elskulegur að hann kippti mér inn.

Mig leikur hugur á að vita hvers vegna maður pantar tíma á svona læknastöðum? Í þau fáu skipti sem að ég hef farið þarf ég undantekningarlaust að bíða í góðan tíma. Að þurfa að bíða í fimm til tuttugumínútur get ég skilið en 60 mínútur er fullmikið.